De/Vision

Zespół De/Vision powstał w 1988 roku w Niemieckim mieście Bensheim, założyło go czterech kolegów: Steffen Keth, Thomas Adam (którzy znali się już dużo wcześniej), Markus Ganssert i Stefan Blender. Zafascynowani muzyką elektroniczną lat osiemdziesiątych postanowili sami rozpocząć przygodę z syntezatorami. Do końca roku roku 1988, młodzi zapaleńcy pracowali nad pierwszymi piosenkami, aby w 1989 zaprezentować je na pierwszych trzech koncertach De/Vision, które odbyły się odpowiednio 13, 14 i 15 lutego w niemieckim mieście Darmstadt. Większość z zagranego wtedy materiału szybko odeszła w zapomnienie, co podkreśla jak płodnym był wówczas zespół, nowe utwory pojawiły się bardzo szybko wypychając starsze. Rok 1990 okazał się dla D/V bardzo ekscytujący. Grupa dawała coraz więcej koncertów i dwukrotnie dzieliła scenę z weteranami elektronicznej muzyki – zespołem Psyche.

W kwietniu 1991, mając już sporą grupę fanów, De/Vision decyduje się wydać winylowego singla z utworem "Your Hands On My Skin" (który został nagrany w czerwcu 1990 roku). Jako, że nikt wówczas nie był zainteresowany kontraktem z młodymi niemcami, oni sami razem ze swoim nowym managerem Lorenzem Macke, zdecydowali się na ta okazję założyć własną wytwórnię Synthetic Records. Singel pojawił się w mocno limitowanym nakładzie i rozszedł się błyskawicznie, nie tylko wśród fanów zespołu. Równocześnie na koncertach De/Vision dostępna jest wypełniona materiałem płyta demo "Tears Of Missing Days", (która do dziś jest białym krukiem wśród kolekcjonerów ponieważ większość z piosenek na niej zawartych nigdy później nie pojawiła się na żadnym wydawnictwie zespołu). Koncert 5 kwietnia 1991 okazuje się byc ostatnim w towarzystwie Stefana Blendera, który odszedł z zespołu. D/V utracili nie tylko perkusistę (Blender na koncertach obsługiwał automat), ale i autora wielu świetnych utworów. Grupa nie zawahała się kontynuować muzycznej przygody i jako trio nagrała materiał na EP "Boy On The Street" wydaną w 1992 przez Synthetic Records. O De/Vision zaczyna być coraz głośniej również poza granicami Niemiec i w końcu staje się to, na co wszyscy czekali. W marcu 1993 roku, De/Vision podpisują kontrakt z wytwórnią Strange Ways Record. Już w sierpniu wydany zostaje singel "Try To Forget" zwiastujący album "World Without End" a sam utwór staje się legendą muzyki electro. Pierwszy oficjalnie wydany long play zespołu ukazuje się w styczniu 1994 i staje się wielkim hitem wśród fanów muzyki elektronicznej. Kolejne albumy zespołu "Unversed In Love" i "Fairyland?", umacniają nazwę De/Vision wśród zespołów electro a utwory takie jak "Blue Moon" czy "Moments We Shared" do dziś mają specjalne miejsce w sercach fanów. W między czasie pojawia się również wydawnictwo o nazwie "Antiquity", które zawiera niewydane wcześniej, ale kultowe wśród fanów utwory. Wiele z nich zostaje nieco zmienionych w warstwie lirycznej, powodem było to, iż autorem oryginałów był Stefan Blender, którego w zespole już nie było.

Stale koncertującą i rozwijającą się grupę dostrzega w 1997 roku WEA (Warner Elektra Atlantic) i decyduje się podpisać kontrakt z De/Vision. Zespół zgadza się na współprace, dzięki czemu kolejna płyta nagrywana jest przy użyciu nowszego i lepszego sprzętu w studiu z prawdziwego zdarzenia. Jako pożegnanie ze Strange Ways Records, wydana zostaje płyta "Zehn", składanka największych przebojów D/V do 1998 roku. Efektem kontraktu z WEA jest płyta "Monosex", która uważana jest za punkt zwrotny w karierze zespołu. Narobiła ona wiele szumu wśród fanów ze względu na szokująco dojrzałe i nowoczesne brzmienie w stosunku do poprzednich płyt. "Monosex" wzbudził również wiele kontrowersji, ponieważ był on zdecydowanie bardziej komercyjną i łatwą w odbiorze płytą. Pozwoliło to jednak zespołowi na zawojowanie rodzimych alternatywnych list przebojów utworami "We Fly Tonight" oraz "Strange Affection", które do dziś pozostają największym komercyjnym sukcesem grupy. Trio po zakończeniu wyczerpującej trasy szybko rozpoczyna prace nad kolejną płytą wraz z nowym producentem George'em Kaleve. Naciski ze strony wytwórni (która chciał otrzymać drugiego "Monosex") oraz coraz większe różnicę (w kwestii muzycznej) między członkami zespołu powoduje, iż fani otrzymują dziwną, bardzo eksperymentalną choć przez wielu uważaną za najlepszą, płyte "Void". Pierwszy singel, przebojowy "Foreigner", odnosi olbrzymi sukces jednak, co do reszty materiału, nie wszyscy fani byli zachwyceni, zwłaszcza przytłaczająca (jak na zespół przez wiele lat grający czysta elektronikę) ilością gitar. "Void" nadal pozostaje jedną z najlepszych, lecz bardzo niedocenionych płyt D/V. Jeszcze podczas trasy koncertowej "Void Tour" (równie szokującej, bo oprócz zatrudnionego już na poprzedniej trasie gitarzysty, na koncertach pojawiła się "żywa" perkusja) WEA decyduje się nie przedłużać kontraktu z De/Vision. Jak wspomina wokalista Steffen Keth, zespół rozpoczynał każdy kolejny koncert trasy ze świadomością tego, że nie mają już wytwórni, która będzie wydawać ich płyty. W 2001 roku, De/Vision opuszcza Markus Gansert. Jego decyzja spowodowana była brakiem wspólnego zdania z kolegami z zespołu na temat muzycznego kierunku, jaki mieli obrać w przyszłości.

Steffen i Thomas decydują się kontynuować jako duet. Podpisują kontrakt z wytwórnią Drakkar i rozpoczynają prace nad kolejną płytą. Do studia ponownie zapraszają producenta Georga Kaleve. Podkreślający obecny stan składu grupy, album "Two" ukazuje się w drugiej połowie 2001 roku. Jego wydanie poprzedza, zarejestrowany przez Viva 2, występ "bez prądu". Nowa płyta De/Vision jest znacznie spokojniejsza od agresywnego poprzednika, dominują na niej smutne ballady i popowe hymny (jak singlowy "Heart-Shaped Tumor"). Całość idealnie odzwierciedla twórczą i życiową niepewność zespołu w tym czasie. W roku 2002 ukazuje się jeszcze wydawnictwo "Remixed" zawierające remiksy różnych starszych utworów D/V a Steffen Keth bierze udział w kooperacji z Green Court czego wynikiem są dwa single: "Shining" i "Take (My Breath Away)". Znacznie pewniejszy w brzmieniu okazuje się wydany w 2003 roku "Devolution". Jak wskazuje nazwa, album ukazuje ewolucje muzyczną zespołu. Trasa promująca płytę zostaje upamiętniona na wydawnictwie koncertowym "Devolution Tour – Live 2003". Na początku 2004 roku, De/Vision postanawiają zakończyć współprace z wieloletnim managerem grupy, Lorenzem Macke. Zespół był coraz bardziej niezadowolony z tego jak kierował on interesami D/V.

Przez pierwszą połowę 2004 roku, Steffen i Thomas w towarzystwie dwójki producentów Arne Schumana i Josefa Bacha, nagrywają płytę "6 Feet Underground", która ukazuje się przed wakacjami. Jak podkreśla zespół, album jest próba powrotu do korzeni i wyciśnięcia ile się da z elektroniki. Dochodzi również do współpracy ze znanym Niemieckim DJ-em Markiem Van Linden, czego wynikiem jest hit "The Real Thing", w którym udziela się wokalnie Steffen Keth. Równie "pierwotny" jak poprzednik okazuje się być wydany na początku 2006 roku "Subkutan". Jest to najbardziej elektroniczny album De/Vision od czasów "Fairyland?". Na jesieni zostaje wydany album "Best Of" zawierające największe przeboje D/V z lat 1998 do 2006. Całość promuje nowy utwór "Love Will Find A Way", który napisany został nie tylko przez Steffena i Thomasa, ale i producentów dwóch poprzednich płyt. Taki układ bardzo spodobał się panom z De/Vision, ponieważ album "Noob", który ukazuje się 25 sierpnia 2007 roku, powstał również jako efekt twórczej współpracy z Arne Schumannem i Josefem Bachem. Nieco kontrowersyjny, dyskotekowy utwór "Flavour Of The Week" szybko zdobył wysokie miejsca na listach przebojów.